غروب است و دل یار تنهایی اســت
سراپا گرفتار تنهایــی اســـــــــــــت
درختی ست افسرده در باغ جـــان
که بارش همه بار ِ تنهایی اســــت
چو رودابــــــــــه ام زار از مـــــهر زال
دل زار بیمار تنهایـــــی اســـــــــــت
جهان پیش چشم ام چو اسفندیار
همه تیره از تار تنـــهایی اســــــــت
چو تهمینه ویران ام از شور عشـق
به سوز دلم خار تنهایی اســــــــت
تـــو همراه من بودی ای مهریـــــــار
کنون همره ام مار تنهایی اســــت
تو رفتی غروب آمد و شام تـــــــــار
غروبی که آوار تنهایی اســـــــــــت
چو کی خسرو اینک سوی غار راز
روان ام که آن غار تنهایی اســـــت
به تنها بیاییم و تنها رویـــــــــــــــم
همه عمر تکرار تنهایی اســــــــت