جنگل
بی تو
بر هم غلتیده سبز

آن سویِ پنجره رودی ست که می رود
تا جنگل.

&

دهان هایِ هزارچهره
رازِ گوش هایِ ما را می دانند
ما فراموش نمی شویم
زیرِ تیغ وُ
بر سرِ نیزه.

&

نزدیک به دریا
با موج هایِ زیرِ پوستمان کبود
از تماشایِ کدام افق می آئیم
به وقتِ غروب؟

&

در تاریکیِ فاصله ها
لبه یِ این چاه می مانیم

خلوتِ خانه را
نمی پاشد این سقف.

&

پیش از زلزله همیشه خروسی می خواند
همیشه خروسی رویِ بامِ ما
با دهانِ دیگری می خواند

فراتر از این حاشیه
پر نمی کشند بال هایِ رنگینِ
تویِ حباب.

^{ژانویه دوهزار و ده میلادی / استکهلم}