فروغ در شعرش زندگی می کرد و در زندگی ، شعر می سرود. زندگی هنری اش از زندگی عادی اش جدا نبود.یک نفس هر دو فضا را استنشاق می کرد و در بود و نبودش غرق بود و این حادثه برای فروغ مانند حرکتی از یک اتاق به یک اتاق دیگر بود. من معتقدم « تولدی دیگر» نه تنها برای فروغ تولد تازه ای بود ، بلکه مولود همان شعر زنده و پیشرو ی امروز ما و تولدی تازه برای شعر پارسی ست.

روشن ترین دلیل این ادعا آن است که دست اندرکاران ِ شعر جوان ، همه آن چنان غرق در ماهیت این تولد شده اند که گویی برای خود ایشان زادن ِنویی پیدا شده. شعر زمان ما را فروغ در عرض سال هایی اندک ، به شکلی شگفت آور و با قدرت و جسارت تمام ، بدون هیچ تجهیز و سپاهی فتح کرد.

« پادشاه ِ فتح» شعر ما نیما بود و امروز یک فاتح دیگر پیدا شده است. شیوه ی نگریستن این فاتح از جهت دیگر است. وی با یک تصادف شهر شعر را نگشوده ؛ بلکه با آگاهی و استحقاق کامل قدم به میدان نهاده. از همین روست که فتح ِ او عمر و دوام بیشتری دارد.

برگرفته از : ( « فاتح شعر امروز » ، مهدی اخوان ثالث، مجله ی سپید و سیاه ، ٥ اسفند ماه ١٣٤٥ )